Een aantal noordelijke zeilers hebben hun belevenissen op papier gezet en hieronder kunt u lezen hoe ze de week beleefd hebben. Daarnaast is er een link naar een Youtube filmpje die een mooi beeld geeft van het prachtige zeilwater en de omgeving. Kortom, een aanrader voor volgend jaar.

Voor een filmpje zie youtube.

Bandol 2010

De heenreis

Door Jelmer Zittema en Bent Nielsen (Splash)

Yo Players en Piekjes, we begonnen om 2 uur ’s middags te rijden vanaf Appingedam. Nadat Jelmer met de trein was aangekomen op het station in Groningen, moesten we Tom Hoogstraten ook nog oppikken van een pompstation in Scheemda. We hebben hierna een heel stuk opgereden met de ouders van Tom.

Kees die graag naar de McDonald wilde had om 3 uur al eentje gezien maar besloot op het laatste moment om niet af te slaan. Na alweer een paar uur in de auto te hebben gezeten waarbij alle bestuurders ons heel erg raar aankeken omdat we een paar mooie boten achterop hadden, kwam Bouke erachter dat zijn tank wel erg veel dorst had en we snel een pompstation nodig hadden en we weer net op het randje reden.

Nu besloten we Kees toch maar zijn zin te geven en naar de Burger King te gaan. Deze lekkere snack ging er wel in maar toch waren er een paar die zich aan hun afvalprogramma hielden . De vrouwen bleven daarom in de auto zitten zodat er toch nog op de auto’s werd gelet. Hierna zijn we doorgereden naar een F1 Hotel want Bouke die zat er een beetje doorheen. Tom die graag een kusje van zijn moeder wilde kreeg ook nog zijn zin want de Familie Hoogstraten reed gezellig mee naar het hotel. Na eindelijk ingeboekt te zijn met een tempo wat de naam van zijn hotel geen eer aandeed. De woorden van Bent waren dat de één discalculatie had en de ander dyslexie had zo vulden ze elkaar perfect aan.

We wilden naar de kamer maar Bouke die had geen idee hoe hij de code moest intoetsen om de deur open te krijgen. Toen we eindelijk binnen waren had Tom de TV snel gevonden en wou gelijk de programma’s zien waar hij alleen nog maar van gedroomd heeft. Tom, mag dat wel van je ouders!!!

De volgende dag stonden we op. Waarna we aan ons ontbijt gingen, Jelmer die zijn papa miste die hem altijd achter de broek aanzit deed er wel erg lang over. Nu we in de auto zaten en Bouke lekker uitgerust was , vervolgden we onze reis. Dan wil je een film gaan kijken omdat Bent heeft gezegd: Ik neem de laptop mee dan kunnen we films gaan kijken onderweg. Jelmer: Oké ik neem wel een film mee. Blijkt dat de film het niet doet omdat de familie Nielsen een server thuis heeft en het stukje waarmee je de dvd’s afspeelt nog daarop stond en niet op de laptop. Slim hoor, Bent !!!

En dan denk je dat je alles hebt gehad. Ben je er bijna, wordt Tom ook nog eens wakker en gebruikt zijn hersens ook eens goed want hij zegt tegen Bouke: Moet je ook niet es bijna tanken. Zegt Bouke “He ja verrek daar heb je gelijk in”. De teller stond op 14 km en de volgende pomp was pas over 15 km. Ja wat denk je dan ….. ??? We bezuinigden op allerlei dingen. Mensen overboord, je wilt niet weten wat we allemaal hebben bedacht. Dan zie je het tankstation en dan staat de teller al 2 minuten op 0. Nou Bouke, laat dit een grote les voor je zijn. Jij zegt dat Bent niet van zijn fouten leert maar zelf ga je ook 2 keer in dezelfde fout IN 2 DAGEN NOG WEL. Bouke die had getankt en je wil niet weten voor hoeveel in Bouke zijn tank kan 60 Liter en er ging precies 59,72 Liter in.

Dan zegt de routebeschrijving: over 5 km volg de A50. Maar die afslag kwam pas over 15 km. Na de aflag Bandol te hebben genomen waren eindelijk aangekomen. Zo was de mooie reis van 2 dagen voorbij.

Zondag

Door Bent Nielsen (Splash)

Vandaag begonnen we de dag met het bijeenkomen boven op het dak van het zeilclubhuis in Bandol. Daar werd het programma en de groepen bekend gemaakt. Ook kwam Tom erachter dat hij 2 linker laarsjes bij zich had. De bedoeling was om die dag er weer in te komen omdat veel mensen 3 maanden niet meer hadden gevaren.

In het begin was het goed weer om er even weer in te komen, maar de wind nam langzamerhand toe tot ongeveer windkracht 6. Ik had net een nieuw zeil en dacht dat ik die mooi kon inzeilen met zachte wind, maar dat bleek achteraf niet zo’n goed idee te zijn. Het was lastig om het water op te komen want de wind stond precies op de haven, en het waaide toen al best hard.

Op het water waren hoge golven, zo hoog dat je de kleine Jelmer Zittema soms niet zag. Het was achteraf een lekker windje om weer in te komen.

Maandag

Door Laila van der Meer (Optimist)

Maandag 22 februari gingen we zeilen in Bandol. Eerst gingen we wat oefeningen doen en daarna wat wedstrijdjes. Het waaide windkracht 5 à 6, de golven waren 2,50 meter hoog. Het eerste wedstrijdje ging wel, maar het tweede wedstrijdje ging het mis. Ik sloeg om en kwam onder de boot, er kwam toen veel zout water in mijn mond (BAH!). Ik trok mijn boot overeind en hoosde mijn boot leeg en ging weer terug naar de kant. Ik vond het vet gaaf. Alleen jammer dat ik omsloeg!

Dinsdag

Door Ilse Zittema (optimist)

De tweede trainingsdag deze week. De ochtend begon al weer vroeg. Samen met Mirthe, Anna, Nora en mijn broer Hessel gingen we om 7.30 uur hardlopen. Daarna ontbijt en naar de boot. Ik was wat laat voor de voorbespreking. Dat kwam omdat mijn zeil niet goed zat en ik nog snel mijn droogpak aan moest trekken.

Maandag hadden we bij de voorbespreking allemaal een boekje gekregen. Daarin moesten we opschrijven wat we moeilijk vonden. Dan kon Rodney ons beter les geven. Na de training van die ochtend, zijn we naar de kant gegaan om heerlijke broodjes worst te eten. Het was mooi weer. We konden heerlijk buiten eten. Daarna hebben we nog wat wedstrijden gedaan. Alles ging goed. Bij de nabespreking was Rodney blij dat we het leuk vonden.

Woensdag

Door Jelmer van Beek (trainend voor WK Byte)

Woensdag leek er een mooi windje te staan en de zon was er vandaag ook weer! Het zag er uit dat het een prachtige dag werd ondanks de voorspellingen dat het 30 knopen zou gaan waaien. Om kwart voor 10 ben ik het water op gegaan samen met Daphne (de andere Byte-zeilster) en Gea onze trainer. Gea heeft ons toen eerst een kwartier gesleept zodat we buiten de baai kwamen en iets meer wind kregen. Alle wind was welkom want er stond helemaal niets! We hebben maar geprobeerd om gewoon te zeilen. Langzaam werd de wind steeds ietsje meer. Om half 1 stond er ongeveer 5 knopen en zon! En nog steeds merkten we niets van de voorspellingen, zou het nog wel komen? De andere zeilers waren intussen bijna allemaal van het water omdat zij een rustdag hadden.

Om kwart over 1 werd de lucht donkerder en kwam de wind! In 2 minuten was de zee bijna wit geworden van alle schuimkopjes! We hadden de afspraak om te gaan trainen met Zwitserse Byte zeilers. Deze hadden het al lastig genoeg met zichzelf maar een jongen wou wel met ons mee omhoog terwijl zijn coach bezig was om de andere zeilers naar binnen te krijgen. In het stuk omhoog hebben we de eerste mentale tik uitgedeeld voor het WK dat over een maand begint. De jongen deed erg zijn best maar ging lang niet zo hard als wat wij gingen en is toen ook maar terug gegaan.

Wij zijn toen nog een stukje omhoog gegaan (we waren weer in de baai en wouden heel graag even naar buiten!) Maar toen we buiten waren mocht ik niet meer doorzeilen van Gea, ze vond het te gevaarlijk, maar daar had ze ook wel gelijk in want het werd steeds gevaarlijker. Mijn carbonmast heb ik nog nooit zo krom gezien! Heel jammer maar we konden nog een mooi stukje halve wind terug planeren.

's Middags ben ik nog op het water gegaan in de rubberboot om te kijken naar twee Laser zeilers. Helaas was de wind toen alweer een heel stuk minder. Ik vond het een geslaagde trainingsdag!

Donderdag

Door Jorrit Gruis en Redmer de Vries (Lasers 195043 en 195046)

Echt f*cking gaaf daar in Bandol! Lekker weer, blauwe zee, mooie auto’s, stevige deining en mooie dames. Maar vooral een leuke groep zeilers en trainers. Vorig jaar zeilden we alleen met Noordzeilers, nu waren er ook zeilers uit West. Wel zo prettig, want hierdoor was de Lasergroep even wat groter dan wanneer er alleen Noordzeilers waren geweest.

Na onze eerste 4 dagen in de Laser Radial, beginnen we de boot beter te leren kennen. We hebben natuurlijk wel een stevige vuurdoop gehad; dagen met veel wind en hier en daar ook een hoge golf. We zijn getraind door Mark en Douwe. Douwe ging ook af en toe zelf in zijn boot zitten om even te laten zien hoe het echt moet. Twee klapjes en hij was bij ons weg. Niet fijn, dus donderdag heeft Jorrit maar een voorstel gedaan. Hij wilde met Douwe wel even een weddenschap afsluiten dat hij Douwe die dag zou verslaan. Douwe nam het niet helemaal serieus en zonder echte deal gingen we donderdag het water op. Het was lekker rustig weer, windje 2 à 3, zonnebrandje op, extra flesje water mee en de droogpakken werden al door een aantal zeilers verruild met een shorty.

Die dag voeren we een aantal wedstrijdjes op superkleine baantjes; gate-start, bovenboei en beneden tussen de gate weer finishen. Mooi om scherp te blijven. Helaas had Jorrit geen deal gesloten, want wij wisten beiden een paar keer voor Douwe te finishen. Volgens Douwe kwam dat gewoon omdat hij supergoed training had gegeven. En dat was natuurlijk ook zo!!!

Helaas moesten wij die middag een uurtje eerder van het water omdat we dezelfde avond gingen rijden richting Nederland. We hebben een superweek gehad, veel geleerd en zijn klaar voor de trainingen in Nederland. Het zeilen op de Middellandse Zee is top en een mooi begin van het seizoen. Jammer alleen dat zout water en openspringende blaren zo’n slechte combinatie is!

Vrijdag

Door Anna van der Duim (Optimist)

Vrijdag was voor ons de laatste dag in Bandol. ’s Ochtends keek ik uit het raam van ons appartement en het weer zag er goed uit. Er was wind maar niet zo heel veel. Toen we hadden ontbeten en droogpakken half aan hadden gedaan, gingen Mirthe (Akkerman) en ik naar de boten toe. We gingen onze bootjes optuigen en naar de voorbespreking.

We zouden een korte training doen, zodat we aan het eind van de middag onze spullen konden inpakken. Het eerste stuk op het water ging nog niet zo snel. Maar toen we aan de rand van de baai gingen zeilen, ging het daar hard waaien.

We waren op weg naar het baantje appelflap-worst wat we zouden gaan varen. Ik was erg aan het hangen en opeens viel de wind weg door een golf en daardoor viel ik uit mijn boot. Even later kwamen we aan bij de appelflap-worst baan.

De wind was inmiddels toegenomen tot windkracht 6, en misschien nog wel meer. Er ontstonden hele hoge golven, sommige waren wel 4 meter hoog! Van dat baantje zeilen lukte niet veel meer. Veel boten waren ondertussen omgeslagen of volgelopen. We gingen ruime en halve wind varen, en dat ging echt heel snel.

In de middag pauze gingen we terug naar de kant en daar kregen we een broodje hotdog. Veel trainers hadden besloten om niet meer met hun groep te gaan zeilen die middag, omdat het zo hard woei. Van Menno mochten we kiezen of we het water op wouden of niet. Ik wou eerst niet meer want ik had last van m’n knie en ik vond het wel erg hard waaien. Maar ik ben uiteindelijk wel gegaan.

We zouden toch maar 1 wedstrijd zeilen dus dat ging wel lukken. De wedstrijd was zwaar omdat ik veel moest hozen door de hoge golven die in m’n boot terecht kwamen. Tijdens de wedstrijd bleek dat er geen zijboei was ingelegd. Daardoor wisten de Splashes niet waar ze heen moesten en wij later ook niet. We hebben daardoor 2 keer bovenboei onderboei gezeild. Na de finish kregen we te horen dat we nog een tweede wedstrijd gingen varen. Dus wij allemaal weer op naar de start voor de laatste wedstrijd van deze vakantie. De baan was nu bovenboei stuurboord ronden, daarna richting het strand met halverwege de finish.

Met het bootje op onze trailer gingen Mirthe en ik snel naar een van de drie tuinslangen om onze boten af te spoelen, zodat we niet in een rij hoefden te staan. Maar we moesten toch een tijdje wachten. Nadat we onze boot helemaal hadden opgeruimd en ons hadden omgekleed gingen we een ijsje halen! Toen we terug kwamen gingen we helpen met de boten op de trailer doen zodat we die alvast klaar hadden staan voor de terugreis. Om 5 uur was de afsluiting van Bandol.

Na de afsluiting gingen we naar ons appartement om alles in te pakken en op te ruimen. Na dat ik m’n tassen had ingepakt, ging ik na Mirthe nog even douchen. Ondertussen pakte Mirthe haar tassen in. Het appartement was helemaal leeg en alles stond in de auto.

We hadden om 7 uur afgesproken om uit eten te gaan met een hele groep van noord. Maar het was al 7 uur toen we uitcheckten. We waren dus iets aan de late kant. We gingen eten bij Pinokkio ( ik weet niet precies hoe je dat schrijft in het Frans). Ze hadden daar superlekkere pizza. Na de pizza konden we helaas geen toetje meer nemen want we gingen op weg naar huis.

Ik vond Bandol heel mooi. Ik heb veel geleerd en volgend jaar ga ik zeker weer! Ik vond het erg leuk bij de familie Akkerman, waarbij ik de hele week te gast was.

Terugreis

Door Martje Bos (Optimist)

Ik moet dus een stukje schrijven over de terugreis. Heb je net een week lang spectaculair gezeild, moet je maar een stukje zien te schrijven over de terugweg… Maar oké. 1500 km heen, 1500km terug. Het is het allemaal meer dan de moeite waard, voor zo’n super week.

Aangezien wij een camper hebben was de reis toch redelijk relaxed. We zijn Vrijdag om 18:15 uur vertrokken. We kwamen om 23:00 uur aan bij familie in de buurt van Lyon. Ik heb weinig van dit stuk mee gekregen aangezien ik rond 20:00 uur ben gaan slapen. Ik heb voor 20:00 uur wel geleerd dat je niet moet gaan zwaaien en dom gaan zitten grijnzen naar chagrijnige vrachtwagenchauffeurs terwijl je ze inhaalt. Ze gaan dan jou weer inhalen. Als je hun dan weer inhaalt gaan ze boos toeteren.

Eigenlijk best grappig. Toen we bij familie waren aangekomen hebben we daar even iets gedronken en wat bijgepraat. (Mijn ouders waren er in geen 20 jaar meer geweest.) We hebben toen in de camper bij hun op de oprit overnacht en zijn rond een uur of 11:30 weer verder gegaan.

We zijn vanaf Lyon doorgereden naar de grens Luxemburg-Duitsland. Van dit stuk heb ik helemaal niks meegekregen aangezien ik zat te lezen. Toen we bij de parkeerplaats aankwamen, waar we hebben overnacht, dachten we dat we tussen een roedel wolven zaten. Alleen het waren 12 husky's. Twee auto’s met sleeën erop stonden erbij. De honden waren ontzettend stil. Totdat wij net wouden gaan slapen. Ze begonnen te janken, huilen en brullen, omdat ze werden ingeladen om hun reis te vervolgen.

De volgende dag om 9:00 uur weer vertrokken vanaf de parkeerplaats, op weg naar huis. Ik had niks te doen, mijn boeken waren uit en een DS begint na 5 uur spelen ook wel weer een beetje te vervelen… Ik wist dus écht niet dat Duitsland bergen had. Maar wat een PRACHTIG landschap, zowel in Duitsland als in Frankrijk. Rond een uur of 17:00 uur kwamen we over de Nederlandse grens en was het nog een uurtje rijden naar huis. Uiteindelijk thuis gekomen waren we meer dan blij dat we die enorme reis achter de rug hadden en dat het huis nog rechtop stond. Nogmaals; alles was meer dan de moeite waard.